21 Sep 2018

Op zoek naar de waarheid

Na afloop van Terug, naar De Kersentuin krijg ik vaak de vraag of  mijn dilemma waar is of niet. Soms vertel ik dat het verhaal verzonnen is, vaak laat ik het in het midden. Soms zijn mensen teleurgesteld dat het niet helemaal fictief is, soms zijn mensen teleurgesteld dat het verzonnen is.
 
Die teleurstelling intrigeert mij. Ik begrijp dat mensen, zeker in deze tijd, het lastig vinden wanneer werkelijkheden door elkaar lopen. Tegelijkertijd denk ik dat juist het theater de plek moet zijn waar je even volledig mag geloven in iets zonder je af te vragen of het waar is of niet. Ik wil dat mensen mijn verhaal en wereld als echt ervaren, maar daarvoor hoeft het voor mij niet echt te zíjn.
 
Zo staat de wereld die ik in de voorstelling schep dicht bij een bestaande wereld en is hij toch volledig fictie: ik heb in het echt nooit een subsidieaanvraag geschreven voor De Kersentuin, het personage Arta bestaat niet, de reis met mijn zus, mijn moeder en mijn dochter heb ik nooit gemaakt, er is geen aanleiding om ons zomerhuis te verkopen (waar mijn tante niet woont).
 
Mijn vraag aan het publiek is om mij te geloven, niet omdat ik de waarheid spreek, maar omdat dat het spel leuker maakt. In mijn nieuwe voorstelling De Orde Chaos van 2018 ga ik op reis naar de Datsja van Poetin - daar waar Halbe Zijlstra nooit was. Halbes probleem was niet dat hij loog over zijn aanwezigheid daar, maar dat die leugen zo openlijk en openbaar was dat de geloofwaardigheid van het hele kabinet in het gedrang kwam.
 
Als iemand mij vraagt: ‘Maar Greg, ga je dan echt naar de Datsja van Poetin?’. Vraag ik terug: wat vind je belangrijker; dat het waar is of dat je me gelooft? Waarheid of geloofwaardigheid?

Foto: Willem Popelier